O marketingu od dupy strony!

Halloween w Realu

paweldobry — Sat, 31 Oct 2009 21:59:03 +0000

Już od kilku dni mój pięciolatek dopytywał kiedy wreszcie będzie halloween? A w sobotę od rana nie mógł doczekać się wieczoru. Mieszkam od niedawna na osiedlu domków jednorodzinnych, gdzie takie zwyczaje są obchodzone. Przed domami uśmiechają się płomiennym grymasem wielkie dynie, a wieczorami całe tabuny przebranych dzieciaków i młodzieży chodzą od furtki do furtki z reklamówkami lub koszami – „Cukierek albo psikus”. Musze przyznać, że mieszkając w mieście nie doświadczyłem tego zwyczaju, a tu, szok! Co chwilę duchy w białych prześcieradłach, czarownice i potwory najróżniejszej maści domagają się łakoci. Moje dzieciaki oczywiście dołączyły i ruszyliśmy po osiedlu z grupą innych strachów (tak gwarno i tłoczno na tym osiedlu nie jest nawet za dnia) zbierając po drodze spory kosz słodyczy. Niektórym mieszkańcom albo skończyły się cukierki dla grasujących stworów, albo byli odporni na pogański zwyczaj – nie ominęły ich jednak „psikusy” – mąka przed drzwiami, klamki w paście, ot mały psikus małego duszka, ale, ale… uświadomiłem sobie, że jest to zupełnie niewykorzystany temat przez hipermarkety (nie tylkozresztą przez nie ). Ograniczę sie tu do Reala, w którym to robiłem zakupy przed południem. Owszem, stroje różnych straszydeł przewinęły sie na stoisku z zabawkami, ale poza tym nic, a przecież śmiało można by sprzedawać powycinane dynie różnej wielkości, specjalne świeczki o potwornych kształtach, pomysłowe gadżety do robienia psikusów, czy specjalne „halloween’owe” cukierki i słodycze. Wydaje mi się to wielką niewykorzystaną niszą. Myślę że nam - konsumentom, w przededniu Halloween (badź co badź coraz popularniejszego zwłaszcza na przedmieściach) można zaproponować cokolwiek związanego z tak nośnym tematem. Zobaczymy jak będzie w przyszłym roku…

Mały krok w kierunku wielkich marzeń…

areklegon — Mon, 26 Oct 2009 10:45:01 +0000

Nareszcie znalazłem dosłownie chwilkę by podzielić się wrażeniami z wizyty na księżycu… Tak, Tak, dokładnie to byłem rodzicem, który w Centrum Handlowym M1 wysłał swoje dziecko na 40-to minutową wycieczkę na księżyc… i wcale nie miałem nikomu tego za złe, wręcz przeciwnie – z przyjemnością obserwowałem jak mój malutek podążał za panią kapitan (zwaną normalnie hostessa) w przebraniu astronauty wraz z innymi dziećmi w wieku od 5 do 10 lat… no to dalej dzieciaki… na księżyc!!!

Nauka płynąca z kosmosu spowodowała, że byłem świadkiem bardzo ważnego wydarzenia w życiu mojego malutka – otrzymał zresztą dyplom astronauty; patrząc na miny rodziców pozostałych kilkunastu dzieci oraz na liczbę sesji zdjęciowych, których byłem świadkiem podczas tej podróży pomyślałem, że fajnie jest tworzyć pewien świat, który być może jako marketingowcowi nie przyszedłby mi do głowy – przecież nic nie musiałem kupić, za nic nie płaciłem – pomyślałem w pierwszej chwili, że to takie może za bardzo wydumane – nikt nie wydziera się przez mikrofon, że aż uszy bolą, nikt nie tańczy, nikt nie śpiewa (czym tu kupują konsumentów). No właśnie przestawiłem się na konsumencki punkt widzenia i już nie miałem żadnego „ale”; mamy fajne kilkadziesiąt minut za sobą, załatwiłem co miałem załatwić, dziecko się nie nudziło i doświadczyło czegoś więcej, czegoś czego na codzięń nie można spotkać, to coś było magicznie fajne – najfajniejsze było to, że kazda osoba, która przechodziła obok uśmiechała się na widok młodych astronautów podskakujących na księżycu – mogę się założyć, że połowa z tych ludzi chciałaby też spróbować… bo akcja w M1 odpowiadała na naszą dziecięcą i ogólnoludzką potrzebę zrozumienia czym jest świat, jak wygląda, jaką rolę spełniamy w nim my – te pytania nawet w centrum handlowym nie tracą nigdy na aktualności… tacy już jesteśmy, mali, czy duzi… jesteśmy…

Ja wiem-jak pomagać… a POZnan*?

areklegon — Fri, 23 Oct 2009 10:09:28 +0000

Dzisiaj pomogłem 3 osobom, jednej zagubionej, drugiej z bagażem, a trzeciej o kulach. I nie mówię tego po to, by się chwalić i otrzymać złotą odznakę za postawę społeczną, tylko dlatego, że skoro już się zdecydowałem na pisanie tego bloga, to właśnie zmysł blogowicza zwrócił moją uwagę na te trzy fakty, kóre mają wspólną puentę. Czas i miejsce: Poznań Główny, tuż przy wyjściu na peron 2.

Sorki, o Poznaniu i porządkach tutaj panujących było wiele, o dworcu (daj Pan spokój powiedziałbyś/ałabyś czytając mój wpis)… skoro jednak Poznań ma kampanie reklamowe, to ja się czuję jej odbiorcą i bądź co bądź konsumentem tego, co miasto oferuje mieszkańcom. Skoro tematyką bloga jest punkt widzenia konsumenta to proszę o chwilę uwagi:

1. Sytuacja pierwsza – na schodach, Pan o kulach z walizką próbuje dostać się z podziemnego przejścia na peron 2 – pomogłem po raz pierwszy – bez skromności powiem, że sam zaproponowałem, czy mogę pomóc? – Pan odpowiedział „Chętnie”…

2. Na peronie inny, starszy Pan podszedł do mnie i zapytał, czy tutaj jest pociąg do Olsztyna; odpowiedziałem, że nie… zeszliśmy do przejścia podziemnego gdzie spokojnie na „żółtym rozkładzie” znalazłem pociąg do Olsztyna i powiedziałem, że jest z peronu czwartego – Pan nie mógł zrozumieć , że szedł „po numerach” (najpierw peron pierwszy, potem peron drugi, później peron trzeci…koniec – do peronu czwartego zapraszamy w przeciwnym kierunku) – w sumie, chyba miał prawo oczekiwać po peronie 3, peron 4 (jak się znalazł na drugim pojęcia nie mam:))) – ale gdybyśmy sobie wyobrazili pływalnię, a tory pływackie symbolizowałyby perony, to ich układ byłby w następującej kolejności: na środku obok siebie tor numer „1″ i tor numer „4″, a skarajne tory miałyby numery „3″ i „6″ – zastanawiam się, czy kiedykolwiek ktoś się zastanawiał nad numeracją??? (a może to była odgórna decyzja ludzi tamtej epoki i tak już zostało (może jest jakieś historyczne uzasadnienie) – dobra, nie czepiam się – szczegół (jego waga wzrasta wprost proporcjonalnie do ilości osób, które liczą według zasad wyuczonych w zerówce – od jednego do sześciu, po kolei)

3. Jak schodziłem do podziemia by pomóc Panu ze znalezieniem rozkładu, pewna Pani poprosiła mnie, by przenieść jej na górę walizkę – dość dużą (faktycznie była ciężka, ale dałem radę) – kurcze!!! złapałem się za głowę – przejścia podziemne na perony wogóle nie są przystosowane do przenoszenia czegokolwiek bez proszenia o kogokolwiek o pomoc.

Jeśli więc Poznań „wie-jak”, to moim zdaniem w tym kontekście, wie jedynie jak powodować, żeby budować silniejsze relacje międzyludzkie pomiędzy mieszkańcami i budować wzrost wzorowych postaw społecznych (w sumie pomaganie ludziom jest przyjemne) (gdybym był złośliwy, powiedziałbym, że miasto wie jak utrudnić życie podróżnym:)

Ktoś powie, że to nie wina Poznania, urzędników, że zarządzający miastem nie są za taki stan rzeczy odpowiedzialni?
CO MNIE TO OBCHODZI!!!:)
Skąd mam wiedzieć, do kogo należy obowiązek zadbania o podstawowe dogodności komunikacyjne na stacji, która nosi nazwę miasta, w którym mieszkam – POZNAŃ GŁÓWNY. Jako konsument, chciałbym, żeby kiedyś nasza stacja nazywała się POZnań* Główny.

fotomontaż w ppt:)))

Jeśli chcesz coś kupić, poproś Scoobiego o pomoc…

areklegon — Mon, 19 Oct 2009 10:58:17 +0000

Właśnie oglądałem z dziećmi Scooby Doo, no i… w przerwie filmu była reklama, oczywiście ze Scoobym – nie pamiętam już jaka, ale ta, którą znalazłem na Youtube chwilę później oddaje to, co chcę powiedzieć – wszystkie przedmioty, występujące w tym filmie reklamowym mam już w domu…

Pomyślałem sobie, co jeszcze!!! Może mi wcisnąć Scooby Doo – sprawdziłem listę kategorii na Allegro.pl, w których znajdują się przedmioty jakkolwiek związane ze Scoobim:

A tutaj lista kategorii z ebay.com:

DVDs & Movies (2,660)

DVD, HD DVD & Blu-ray (2,131)

VHS (282)

Toys & Hobbies (1,367)

TV, Movie & Character Toys (952)

Educational (190)

Diecast Toy Vehicles (46)

Games (48)

Clothing, Shoes & Accessories (961)

Costumes & Reenactment Attire (389)

Boys (136)

Unisex Clothing, Shoes & Accs (85)

Uniforms (84)

Infants & Toddlers (70)

Books (937)

Children & Young Adults (831)

Collectibles (504)

Animation Art & Characters (233)

Decorative Collectibles (70)

Holiday & Seasonal (59)

Video Games (549)

Home & Garden (475)

Crafts (122)

Jewelry & Watches (110)

Computers & Networking (69)

Entertainment Memorabilia (38)

Dolls & Bears (35)

Sporting Goods (35)

eBay Motors (23)

Specialty Services (17)

Music (13)

Pet Supplies (10)

Art (8)

Baby (10)

Pottery & Glass (3)

Everything Else (4)

Cameras & Photo (3)

Coins & Paper Money (2)

Travel (2)

Health & Beauty (3)

Sports Mem, Cards & Fan Shop (3)

Electronics (3)

Business & Industrial (2)

Cell Phones & PDAs (2)

Musical Instruments (1)

Zastanawiam się czy to dobrze, czy źle, że Scooby pomaga sprzedawać te wszystkie rzeczy? Chyba to nic złego, że sympatyczny pies robi w reklamie – przynajmniej, jak jestem w sklepie i mam wybrać jakiś soczek, to wiem co kupić… Scooby robi to, co każdy porządny przyjaciel pies – pomaga mi robić zakupy, dokonywać wyborów… – w efekcie nie czuje się oskubany… (naciągnięty).

A wam kto pomaga w zakupach, a kto przeszkadza w zakupach???

Mrówkojady w marketingu i to od dupy strony…

paweldobry — Thu, 15 Oct 2009 13:06:02 +0000

To naprawdę ma sens – i mrówkojad i dupa znalazły swoje miejsce w reklamie.

Paweł – kolega Arka po fachu, ten od nieobejrzanej przez nikogo sztuki i nieprzeczytanej książki. Do niedawna pracowalismy w jednej firmie, ale nasze drogi sie rozeszły. Ponieważ jesteśmy jak mniemamy niezłymi kombinatorami znaleźlismy sposób i miejsce żeby nadal wspólnie komentować rzeczywistość od tej strony, od której zawsze najlepiej nam to wychodziło. Nie zamierzamy tworzyć kolejnych przemądrych teorii nikomu do niczego nie potrzebnych, czy „sadzić” się na doświadczonych weteranów reklamy i chyba tak do końca sami nie wiemy do czego nas to zaprowadzi, ale zawsze działaliśmy od dupy strony więc do dzieła Aras…

skąd pomysł na tego bloga?

areklegon — Wed, 14 Oct 2009 12:48:32 +0000

Mrówkojad to takie zwierzę, na które jeśli popatrzysz z boku, może wydawać się Tobie, że nie wiesz gdzie jest głowa, a gdzie ogon (dupa:)

gdyby nie oczy... wykapana dupa!

Jestem Arek, od 10-ciu lat zajmuję się komunikacją marketingową w różnego rodzaju agencjach reklamowych. Rozmawiałem
z Pawłem, kolegą po fachu – właściwie to często z nim rozmawiam – napisaliśmy już razem sztukę, której nikt nie widział oraz książkę której nikt nie czytał.

Doszliśmy do wniosku, że zaczęliśmy karierę pisarską od dupy strony! Oto kolejna próba.

No właśnie, „MRÓWKOJADY” – dlaczego taka nazwa? (szczegółowa historia w jakimś kolejnym wpisie) – po prostu … z jednej strony jesteśmy po stronie marketerów, po stronie marek naszych klientów, a z drugiej przecież jesteśmy na co dzień konsumentami setek, jeśli nie tysięcy marek…

Niniejszym chcielibyśmy spojrzeć na problemy branżowe oczami konsumenta, czyli od dupy strony.

Na razie tyle… niech mrówkojady będą z wami:)